یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

زلف آشفته ُ خِوی کرده ُ خندان لب ُ مست*

پنجشنبه, ۳۰ ارديبهشت ۱۳۹۵، ۰۶:۱۴ ق.ظ

در بعضی از شکست‌ها و نرسیدن‌ها چنان حسّ ِ خوبی نهفته ست که در پیروزی و رسیدنشون نیست. این ناکامی‌ها عین ِ کامیابی هستن. چه بسا باارزش تر و ماندگارتر. اگر جزع فزع نکنم، لجبازی نکنم و از حرص پا به زمین نکوبم؛ می‌فهمم این شکست شاید هدیه و تجربه‌ای با ارزش برای تمام زندگی‌م بوده و باید تنها در آغوش می‌گرفتمش.
دوران سختی می‌گذره، اشک‌ها پاک می‌شن، چیزی که می‌مونه نتیجه‌ی این اشک‌ها ست. چه بسا بعدها به عقب برگردی و با خودت بگی خوب شد که شد. سربالایی بود؛ از نفس افتادم اما نهایتاً با پیروزی این شکست رو پشت سر گذاشتم. خدا رو شکر.



پ.ن. " احترام به شکست ها، اگر نرسیدن‌ها به نفرت تبدیل نشود و از آن رد شویم تبدیل به احترام می‌شود که حسرتی درش نمی‌ماند. "
بینوایان / ویکتور هوگو


*خِوی کرده: عرق کرده


موافقین ۵ مخالفین ۰ ۹۵/۰۲/۳۰
Zahra

نظرات  (۴)

بعضی نوشته هات رو که میخونم دلم میخواد اینجا باشی و لپاتو بکشم.
پاسخ:
چقدر این نظر چسبید ^_________^
پى نوشتت عالى بود اما،گمونم نشه آسون اعمالش کرد!
پاسخ:
دقیقاً، مثل ژان وال ژان که سال ها طول کشید به این نکته پی ببره، اون هم بوسیله ی بارها و بارها آزمون و خطا و شکست خوردن!
درود به همه شکست هایی که منجر به رستگاری میشن:)
پاسخ:
دروووود بر شکست های سخت و ماندگار! :))
به به:-)
منم از اینا میخوام :-)
بعضی وقتا شکست شیرینه... 
پاسخ:
هدیه داده شد :P
می تونیم آخرای ِ تلخی ش رو با اراده شیرین کنیم.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">