یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

فصل ِ وصل ِ ما*

يكشنبه, ۱۷ بهمن ۱۳۹۵، ۰۴:۵۸ ق.ظ


اینقدر از این آدمای آروم اما پوست کلفتی که هفتا جون دارن خوشم میاد. شخصیت ِ رایان گالسینگ داخل فیلم Drive رو میگم. زد؛ خورد، اما در نهایت زنده موند. هندل کردن ِ خودت در موقعیت های غیرمنتظره و سریع کار ِ هرکسی نیست! چقدر «لحظات» در زندگیها مون ارزشمند هستن. نمیدونیم و هیچ ارزشی براشون قائل نیستیم، اونها میان و میگذرن و ما حتی ممکنه هیچ وقت متوجه نشیم چه چیزی رو از دست دادیم، تنها برای اینکه موقعی که لازم بود درست واکنش نشون ندادیم.

"ایرین" توی این فیلم مثل ِ ملکه ی منفعلی بود که ماجرا به خاطر در امان موندن خودش و فرزندش اتفاق افتاد اما خودش نفهمید. لحظه ای که باید تصمیم می گرفت نگرفت و فقط کمی بعدش پشیمون شد. این شخصیت دقیقاً نماد زن های خوب ولی بی سیاستی هست که شکوه ِ ملکه ی یک زندگی بودن رو خودشون از خودشون صلب می کنن.


*پ.ن. این روز ها یکم بی حوصله م، یعنی روی دور ِ بی حوصلگیم...ای کاش انتهای ِ این مرحله که پر از پریشان احوالیه یک رسیدن ِ شیرین و قشنگ در انتظارمون باشه..

موافقین ۴ مخالفین ۰ ۹۵/۱۱/۱۷
Zahra

نظرات  (۳)

آهنگ این فیلم منو دیوونه میکنه:)
پاسخ:
اهنگش رو یادم نمیاد :/
منم این فیلم و شخصیتشو دوست داشتم.
بی حوصلگی جزء لاینفک زندگی هممونه و همه منتظر یه اتفاق خوبیم در آخر این بی حوصلگیا
پاسخ:
آه ای زندگی که با تمام پوچی از تو لبریزم..
۱۷ بهمن ۹۵ ، ۰۵:۱۶ محمد روشنیان
«اینقدر از این آدمای آروم اما پوست کلفتی که هفتا جون دارن خوشم میاد»
از این بخش پست یاد بروس ویلیس تو جان سخت چهار افتادم.

پاسخ:
این فیلم رو ندیدم اما به بازیگرش می خوره از این دسته آدم ها باشه.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">