یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

به نام آنکه جان را؛ فکرت آموخت

یادگاری که در این گنبد ِ دوّار بماند

هرقدر بیشتر مرا بترسانی عمیق تر لبخند می زنم!


تناقض عجیب و شاید قشنگی هستم از بی‌پروایی و محافظه‌کاری، آرامش و انرژی و خودباوری و ترس! چیزی مابین ِ عقل و عشق.